Thursday, November 24, 2005

???

Wat als blijkt dat iemand uit je directe omgeving depressief is. Dan doe je als vriend toch al wat je kan om die persoon er bovenop te helpen;

- je laat hen hun 'verhaal' vertellen
- je laat hen weten dat je steeds bereikbaar bent
- je durft hen ook te confronteren met datgene waarmee de hele 'bollewinkel' is begonnen
- je informeert of de therapie werkt en hoe ze zich erbij voelen

Soms maak je je druk om het feit dat die persoon de indruk geeft dat hij/zij niet vooruit wil! Je probeert andere dingen;

- je besluit wat afstand te houden in de hoop dat de persoon die ruimte gebruikt om zijn/haar leven terug op het goede spoor te krijgen
- je verliest je geduld wel eens en zegt hen vlakaf dat het zo niet meer kan
- je praat erover met de huisgenoten en komt tot de conclussie dat je het beide niet goed meer weet
- je besluit die persoon nog wat tijd te geven in de hoop dat dat zal helpen

Na een - lange - periode lijkt het een beetje beter te gaan. Ok, er zijn af en toe nog wel slechte momenten, maar die heeft iedereen, is het niet?

En dan krijg je 's nachts een telefoontje - zoals je er al eens hebt gekregen.. Hieruit blijkt dat er niets is verbeterd, integendeel. De persoon is helemaal van streek, in hun hoofd heerst er totale chaos en er komt weer zelfverminking aan te pas..

Dan begin je er terug over na te denken en je denkt uiteindelijk aan niet veel anders meer. Want, wat als er eens niemand thuis is om de wonden te verzorgen of wat als je gsm op een nacht beneden ligt of je batterij is net die dag/nacht leeg..

En dan komt er een moment waarop je jezelf de vraag stelt of je gereed bent om tot 'verdere actie' over te gaan (ook al weet je dat hier risico's aan verbonden zijn). Wel, ik neem die risico's, vrees ik..

No comments: